Rosemarys Baby

Voor Rosemary's Baby, het moderne horrorverhaal over satanische aanbidding en het verval van een zwangere vrouw tot waanzin, verhuist Roman Polanski van de traditionele monolithische herenhuizen van gotische films naar een flatgebouw in New York City. Gebaseerd op de roman van Ira Levin, gaat het verhaal over Rosemary (Mia Farrow) en Guy Woodhouse die het appartement van hun dromen vinden in een luxueus complex in Manhattan. Kort nadat hij is ingetrokken en vrienden heeft gemaakt met een groep oudere buren, neemt Guy's carrière een vlucht en ontdekt Rosemary dat ze zwanger is. Hun geluk lijkt compleet. Maar geleidelijk begint Rosemary te voelen dat er iets mis is met deze baby, en langzaam maar zeker begint haar leven te ontrafelen.

Polanski gebruikt zulke subtiele middelen om het gevoel van bovennatuurlijke onrust op te bouwen dat je aanvankelijk vermoedt dat Rosemary's prenatale paranoia een verzinsel van haar verbeelding is. Maar de schuldige partijen en hun demonische plan om van Rosemary de opvangbak van het kind van hun meester te maken, worden uiteindelijk onthuld en terwijl Rosemary haar greep op de realiteit verliest, realiseert ze zich dat niemand te vertrouwen is. De uitvoeringen zijn overal uitstekend; Farrow is als de jonge vrouw zo fragiel dat je je afvraagt hoe ze ongeschonden volwassen is geworden en John Cassavetes is huiveringwekkend dubbelhartig als haar man Guy. Maar de echte ster is de meesterlijke regie van Polanski. De sfeer is tegelijkertijd beklemmend en hysterisch met de toenemende terreur die uit de situatie komt en het geleidelijk ontrafelen van het plot.